Nagelaten

Het schrijven en lezen van gedichten werkt louterend. Dit boek verzamelt het betere werk dat Bruno De Naegel in de afgelopen decennia schreef.

Het schrijven en lezen van gedichten werkt louterend.

Wat in de tienerjaren van Bruno De Naegel ooit begon met het neerkrabbelen van rijmelarijtjes gebaseerd op Joe Roxy (personage uit Het Leugenpaleis, radioprogramma op Studio Brussel) groeide uit tot het schrijven van gedichten. Oorspronkelijk gingen deze over verliefdheid, het falen daarvan en de eenzaamheid erna. Maar samen met de auteur werden de schrijfsels volwassener en ook maatschappelijk relevanter, hoewel nog steeds leesbaar voor tieners. De auteur houdt ervan om te spelen met woorden en taal, zo heeft ook de titel van dit bundel een dubbele betekenis. Het schrijven van een dagboek bleek niet te werken maar het schrijven van gedichten werkte enorm louterend. Dit boek verzamelt het betere werk dat Bruno De Naegel in de afgelopen decennia schreef.

Bruno De Naegel (1973) worstelde zich met enige moeite door zijn school- en tienerjaren heen. Door een eerste gefaalde liefde ging hij gedichten schrijven die ondertussen zijn meegegroeid tot volwassenheid en nu ook vaak maatschappelijke thema’s raken. Eerst enkel schrijvend als een ‘dagboek’ voor zichzelf besloot hij na enkele jaren om de mensen om hem heen zijn gedichten te laten lezen. Vrienden en familie weten dat hij met kerst en nieuw geen wenskaartjes stuurt maar dat ze wel jaarlijks een ‘dichtkaartje’ mogen verwachten op gedichtendag. Zoveel jaren later nu besloot hij om eindelijk werk te maken van een bundel in boekvorm. Dit boek verzamelt het betere werk dat hij in de afgelopen decennia schreef.

Klik hier om een fragment van “Nagelaten” te lezen.